fbpx

Zelfvertrouwen heb ik altijd gehad. Ik startte in 1995 aan de HTS zonder de juiste vooropleiding. Fout van school maar ik mocht het proberen. Nooit heb ik getwijfeld of ik het wel zou halen en ik haalde het. In 1999 heb ik al rokend de vierdaagse in Nijmegen uitgelopen. Ik geloofde wel dat ik dat kon.
Zo’n vijf jaar geleden heb ik samen met mijn man verschillende investeringen gedaan onszelf straks te voorzien in ons pensioen. Niet geheel zonder risico, maar zolang ik mijn boodschappen kon blijven doen, aanvaarde ik de risico’s. Ik geloofde wel dat het goed zou komen.
Dertien jaar ben ik succesvol geweest in de sales. Ik heb mezelf altijd een goede salesvrouw gevonden en was goed in staat mezelf bij klanten te positioneren.

Geen garantie

Toch zijn al deze resultaten geen garantie gebleken voor het op waarde schatten van mezelf. Ik wist vaak beter wat ik niet kon dan wat ik wel kon. Ik had een enorme behoefte aan goedkeuring van de ander. Het achterste van mijn tong liet ik vaak niet zien. Hoe vaak ik me kleiner gevoeld heb in gesprekken met stellige gesprekspartners! “Prachtige schoenen heb je!” “Uitverkoop.” Bij de aankoop van een huis onderhandelde ik net zo lang tot ik bij de prijs was die ík ervoor wilde betalen (is alweer even geleden). Bij een nieuwe baan is het voorgekomen dat ik de onderhandeling niet eens startte. Lange tijd heb ik me zo verantwoordelijk gevoeld voor het huishouden, dat ik het voor een (te) groot deel alleen heb gedaan en geregeld. Waarom? Anders was ik niet goed genoeg.

Stop met klein zijn

Tot het moment waarop ik me realiseerde wat ik allemaal in huis had. Hoe krachtig ik eigenlijk ben. Vanaf dat moment wist ik dat ik mocht stoppen met het kleiner maken van mezelf. Het doet niets voor mij, het doet niets voor mijn partner, niets voor mijn kinderen en andere mensen om me heen. Ook dient het werkgevers niet.

Wees groot!

Sinds ik groot mag zijn van mezelf, is mijn leven alleen maar leuker geworden. Mijn ontwikkeling is versneld, ik heb een boek geschreven terwijl ik niet eens boeken lees. De verdeling thuis is nog nooit zo gelijk geweest en ik noemde mezelf al Plezierinspirator zonder ook maar een iemand geïnspireerd te hebben!
Het allerfijnste vind ik dat ik nog nooit zo zeker over mijn eigen kunnen ben geweest. Als ik iets nog niet kan, dan werk ik ernaar toe om het te leren. Ik kies zelf voor wat ik wil leren en leg weerstand of onbegrip uit mijn omgeving met het grootste gemak naast me neer.

Ik kan hardop uitspreken waar ik voor sta en het voelt niet eens als borstklopperij. Want ik schat mezelf op waarde. Ik vertel gewoon over wie ik ben.

Liefs, Susan – Plezierinspirator